10 Numara’da Bir Başbakanın Anatomisi: Keir Starmer’ın Ardından
İngiltere siyaseti bir kez daha büyük vaatleri ve liderleri hızla öğüten o bildik, acımasız çarkını döndürdü. Temmuz 2024’teki tarihi zaferinden bu yana iki yıl bile geçmeden, İşçi Partisi lideri Keir Starmer Downing Caddesi 10 Numara’nın önünde istifasını açıkladı. Starmer’ın vedası, siyasi analizlerin ötesinde, modern magazinin ve dijital dünyanın en çok konuşulan olayına dönüştü.
İstifayı tetikleyen süreçte, siyasi hataların magazinel skandallarla evrildiği bir kırılma noktası gizliydi. Jeffrey Epstein dosyalarında adı geçen kıdemli İşçi Partili Peter Mandelson’ı Washington Büyükelçisi olarak atama kararı, Starmer’ın kendi tabanında açtığı en derin yaraydı. “10 Numara’da Epstein gölgesi” başlıkları liderlik meşruiyetini günden güne kemirdi; gelen tepkiler üzerine özür dilese de bu durum kamuoyunda büyük bir zafiyet olarak kaydedildi.
Madalyonun diğer yüzünde ise ABD Başkanı Donald Trump ile yaşanan açık uyuşmazlık vardı. Orta Doğu politikalarındaki Londra-Washington çatlağı sürerken, Trump’ın geçmişte açıkça “Starmer yakında gidecek” kehanetinde bulunması ve bugün bunun gerçekleşmesi, sosyal medyada geniş yankı buldu.
İngiltere’nin son on yılda yedi kez başbakan değiştirerek sürdürülemez bir istikrarsızlığa gömülmesi, kamuoyunda her sezon kadrosu yenilenen bir televizyon dizisine benzetiliyor. Sık sık yaptığı politika değişiklikleri nedeniyle eleştirilen Starmer koltuğu bırakırken, gözler Manchester Belediye Başkanı Andy Burnham’a çevrildi. Ara seçimlerle parlamentoya dönen Burnham, takipçileri tarafından adeta yeni dönemin lideri olarak selamlanıyor.
Starmer’ın veda konuşmasında eşi Victoria’ya dönerek, “Şimdi en önemli işime, yani en iyi koca ve baba olma görevime dönüyorum” demesi ise dijital dünyayı ikiye böldü. Bir kesim bunu asil ve insani bir veda olarak görürken, muhalifler “Zaten ülkeyi yönetmek dışındaki her şeyde daha başarılıydı” diyerek süreci acımasızca özetledi.
