Türkiye’deki modern İslamcı düşünce, yerel gelenek ile küresel modernitenin kesişim noktasında şekillenmiş, sancılı bir kimlik inşa sürecini temsil eder.
Cumhuriyet dönemi İslamcı aydını, geleneksel dini formasyon ile Batılı sosyal bilimler arasında bir köprü kurma çabası içindedir. Bu profil, İslam dünyasının klasik literatürüne (Arapça ve Farsça kaynaklara) hâkimiyeti bir “kültürel kimlik” unsuru olarak görürken; sosyolojiyi, İslami iddiaları toplumsal zeminde temellendirmek için bir araç olarak kullanır.
Dil, bu gelenekte sadece bir iletişim aracı değil, aynı zamanda düşüncenin köklerine inme ve coğrafi sınırları aşan bir aidiyet hissetme biçimidir.
İslamcı entelektüelin temel trajedisi, reel politiği dikkate alacağım derken reel politiğin ve gündelik hayatın tuzaklarını fark edememesidir.
